Mijn Verhaal
Reflectie 2025
Een jaar waarin het leven mij vroeg te vertragen, los te laten en opnieuw te luisteren.
Naar wat niet langer klopte.
En naar wat wél zachtjes bleef roepen.
Mijn vertrouwen werd dit jaar diep geraakt.
Niet in één groot moment, maar in lagen.
Juist daardoor werden patronen zichtbaar die zich bleven herhalen. Door ze niet langer te ontwijken, maar te erkennen, ontstond ruimte. Ruimte om anders te kiezen. Met meer zachtheid. En met meer trouw aan mezelf.
Wat ik pas zag toen ik terugkeek, was hoe rijk dit jaar mij ook heeft gedragen.
/ / / / / / / /
2025 was voor mij een jaar van TRANSFORMATIE – in hoofdletters.
Nu ik terug kijk, zie ik ineens iets wat ik in momenten zelf helemaal niet zag.
Afgelopen jaar kwamen ruim acht ouderen, mensen van zestig, zeventig, soms zelfs tachtig plus, op mijn pad.
Inspirerende zielen. Mensen die luisterden zonder te willen oplossen. Die mij iets leerden, mij steunden en op stille momenten, iets in mij heelden. Hun aanwezigheid voelde vanzelfsprekend, precies daar waar ik het nodig had. Daar ben ik diep dankbaar voor.
Tegelijkertijd was dit ook het jaar waarin ik het contact met al mijn familieleden heb verbroken.
Een keuze die zwaar was en nog steeds doorwerkt.
Het voelde als “cutting off a piece of myself”.
Rouw, schuld en twijfel liepen een tijd met me mee.
Onder deze beslissing lag een diepere laag: zielseenzaamheid.
Niet de eenzaamheid van alleen zijn, maar het ervaren dat mijn binnenwereld, mijn manier van voelen en kijken, onvoldoende werd gezien of gedragen. Dat ik mij, juist in nabijheid, vaak alleen voelde in wat voor mij wezenlijk was. Die vorm van eenzaamheid raakt aan de vraag of je jezelf mag zijn, zonder je aan te passen om liefde te behouden.
Het verbreken van contact was daarom geen afwijzing, maar een keuze vóór integriteit. Voor trouw blijven aan mezelf. Voor ruimte om te leven vanuit mijn waarheid, zonder mezelf steeds kleiner te maken om verbonden te blijven. Noodzakelijke grenzen stellen.
Dat was en is voor mij essentieel, omdat echte verbinding voor mij alleen kan bestaan wanneer ik mezelf niet hoef te verlaten.
Tegelijkertijd voel ik diepe dankbaarheid dat deze zielseenzaamheid er niet is binnen mijn eigen gezin en mijn tribe. Daar word ik gezien, gedragen en begrepen, precies zoals ik ben. Die bedding geeft kracht. En vertrouwen.
Ik kies ervoor mezelf en anderen te vergeven. Met het vertrouwen dat er een moment zal komen waarop verbinding, in welke vorm dan ook, weer mogelijk is.
Gaandeweg werd mij steeds duidelijker dat echte zekerheid niet bestaat. Vasthouden aan herinneringen bleek in essentie vasthouden aan het verleden. Het hield mij weg van het nu. En van het lef om opnieuw te dromen.
Wat dit jaar mij opnieuw liet zien:
door vast te houden aan een klein, vertrouwd en voorspellend perspectief, is er geen ruimte voor magie.
Pas door los te laten, ontvouwt zich het grotere geheel.
En juist daar gingen nieuwe deuren open.
Vanuit deze beweging durf ik mijn dromen toe te laten, mijn creativiteit te volgen en het leven steeds meer te laten ontstaan vanuit wie ik in essentie ben. Met aandacht. Met vertrouwen. En met open handen.
De komende tijd deel ik graag meer in wat zich verder ontvouwt.
Zonder haast.
Met zachtheid.
En met ruimte voor alles wat wil groeien.
Dank je wel 2025!
Liefs,
Romana
Verder lezen?
